تو میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است

         چه زجری می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است.

نشکن دلی  که  با تو  صادق و مهربونه

خانه ام ابری و چشمان تو همچون خورشید            چه کنم دست خودم نیست اگر بیمارم

کم برای من از این پنجره ها حرف بزن                      من بدون تو از این پنجره ها بیزارم

جان من هدیه ی نا چیزی است تقدیم شما          گر چه در شان شما نیست همین را دارم  

من تا عشق تو باقیست زمین گیر توام               لا اقل لطف کن از روی زمین بر دارم              

   شبی به او گفتم :تا چه اندازه مرا دوست داری    گفت: به اندازه ی ستارگان در آسمان

  اما افسوس که آنشب آسمان ابری بود و ستاره ای در آسمان نبود... 

                                                                                                     افسوس  افسوس

خوشحال میشم بهم بگین...

 چون من که    

   آفریدم از عشق جهانی برای تو...

لحظه لحظه پس از تو شب و گریه در کمینه           تو دیگه بر نمی گردی آخر قصه همینه...    

                                              بهترین یارم مرا از یاد برد...

                                                         عشقا و عاشقیا تلخ مثه گذشته نیست

                                         دل دیوانه که بارانی بود... 

                   به هزاران شادی نفروشم غم پنهان تو را...

 سر سپرده     

                   او سر سپرده می خواست من دل سپرده بودم

 دل خوشی

                     تمام دلخوشیم اینه که دل با تو رفیقه

ای بهار چشمهای پرپرم                      التیام زخمهای باورم

دل فدای لحظه ی خندیدنت                 لحظه ی آرام بخش دیدنت

ای صدای عشق در جان و تنم             آن سکوتی که می اندیشی منم 

بی تو فصل ممتد پاییزیم                    اضطراب آلوده و دهلیزیم

من پر از اندوه چشمان توام                 آشنای دل پریشان توام

زندگی سرابی بی تو بیش نیست        عشق هم رنج و عذابی بیش نیست

بر کویر دل نمی باری چرا؟                    آه ای ابر پر از باران بیا

خسته ام دیگر از این دلواپسی             هستیم پوسیده در این بی کسی

در پی ات هر شب اسیر جاده ام           نیستی و از نفس افتاده ام

آتش عشق تو در جان من است            عاشقی معنای ایمان من است

می شود با تو پر از اعجاز شد                در هجوم انتها آغاز شد

کاش در قلب تو منزل داشتم                  منزلی حتی از گل داشتم

هستی و بودو نبود من تویی                  ای پریزاده وجود من تویی

کی به آرامی صدایم می کنی؟               از غم دوری رهایم می کنی؟

ای که در عشق و صداقت نوبری              کی مرا با خود از اینجا می بری؟؟؟

هیچ کس لیاقت اشکهایت را ندارد    آنکه دارد تو را به گریه نمی اندازد