تا ابد  دل  سر مست و شیدای تو

  روی هر سینه سری تکیه کند وقت وداع                سر من وقت وداع تکیه به دیوار کند

غلط است  که گویند   دل به دل راه دارد                    دل من ز غصه خون شد دل  تو خبر ندارد

 باورم نیست که آن دختر مغرور بهار 

عاشق چشم پسر خوانده ی پاییز شود...

آیا بالاخره دلهای مغرور به ما اجازه خواهند داد آنچه را که احساس می کنیم برای یکدیگر بازگو کنیم

آیا اگر نگاههای ما اسرار ما را به یکدیگر نگویند زبانها قادر خواهند بود عشق ما را اظهار کنند؟؟؟

با اینکه دور از من و رویای منی        با خبر باش که دنیای منی

این قسمت توسط من یعنی یخک بدون اجازه صاحب وبلاگ آپ میسود

خوب اومدم که یک چیزی بهت بگم که تو همش میگی تکراری هستش

ولی به نظر من این حرف من هیچ وقت تکراری نمیشه

اومدم بهت بگم که

                             دوستت دارم     

پس منو تنها نگذار  

 سوختم خاکسترم را باد برد  

                                بهترین  یارم مرا از یاد برد 

خیلی سخته که نباشه هیچ جایی برای آشتی        بی وفا شه اون کسی که خونتو واسش گذاشتی

خیلی سخته که عزیزی یه شب عازمه سفر شه       تازه فردایه همون روز دسته عاشقش خبر شه

خیلی سخته که دلی رو با نگات دزدیده باشی          وسط راه اما از عشق یه کمی ترسیده باشی

خیلی سخته که بدونه واسه چیزی نگرانی                از خودت می پرسی یعنی میشه اون بره زمانی 

خیلی سخته توی پاییز با غریبی آشنا شی               اما وقتی که بهار شد یه جوری ازش جدا شی

خیلی سخته و قشنگه آشنایی زیر بارون                   اگه چتر نداشته باشن توی دستا هر دوتاشون

خیلی سخته تا همیشه پای وعده ها نشستن           چقدر قشنگه اما واسه ی کسی شکستن

خیلی سخته که دل تو نکنه قصد تلافی                       تا که بین دو پرستو نباشه هیچ اختلافی

                       یخکم

    ای همه آرامشم از تو  پریشانت نبینم...

عشق كور 

آورده اند كه در زمانهاي بسيار قديم وقتي هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود فضيلتها و تباهي ها در همه جا شناور بودند آنها از بيكاري خسته و كسل شده بودند . روزي همه فضائل و تباهي ها دور هم جمع شدند خسته و كسل تر از هميشه . ناگهان ذكاوت ايستاد و گفت : بيائيد يك بازي بكنيم مثلا" (( قايم باشك )) .

همه از اين پيشنهاد شاد شدند و  "ديوانگي"  فورا" فرياد زد من چشم ميگذارم و از آنجائيكه هيچ كس نميخواست به دنبال  "ديوانگي"   بگردد همه قبول كردند او چشم بگذارد و بدنبال آنها بگردد .

"ديوانگي"  جلوي درختي رفت و چشمانش را بست و شروع كرد به شمردن ... يك ... دو ... سه ... همه رفتند تا جائي پنهان شوند .  

" لطافت"   خود را به شاخ ماه آويزان كرد .

"خيانت"  داخل انبوهي از زباله پنهان شد .  

" اصالت"  در ميان ابرها مخفي گشت  .  

"هوش"  به مركز زمين رفت .  

"دروغ"  گفت زير سنگي پنهان ميشوم اما به ته دريا رفت .  

"طمع"  داخل كيسه اي كه خودش دوخته بود مخفي شد .

و "ديوانگي"   همچنان مشغول شمردن بود ،  هفتاد و نه ...  هشتاد ... هشتاد و يك ...  همه پنهان شده بودند به جز  " عشق "  كه همواره مردد بود و نمي توانست تصميم بگيرد و جاي تعجب هم نيست چون همه ميدانيم پنهان كردن  "عشق"  مشكل است  . در همين حال  "ديوانگي"  به پايان شمارشش ميرسيد ، نودو پنج ... نودو شش ...  نودوهفت ...  هنگاميكه  "ديوانگي"  به صد رسيد  "عشق"  پريد و در بين يك بوته گل رز پنهان شد ،  "ديوانگي"  فرياد زد دارم ميام و اولين كسي را كه پيدا كرد  "تنبلي"   بود زيرا  "تنبلي"  ، تنبلي اش آمده بود جائي پنهان شود و  " لطافت"  را يافت كه به شاخ ماه آويزان بود . "دروغ"  ته درياچه ،  "هوش"  در مركز زمين و يكي يكي همه را پيدا كرد به جز "عشق"   او از يافتن "عشق"  نااميد شده بود .  "حسادت"  در گوشهايش زمزمه كرد تو فقط بايد "عشق"   را پيدا  كني و او پشت بوته گل رز است . "ديوانگي"  شاخه بيد مانندي را از درخت جدا كرد و با شدت و هيجان زياد آن را در بوته گل رز فرو كرد و دوباره و دوباره تا با صداي ناله اي متوقف شد . "عشق"  از پشت بوته بيرون آمد با دستهايش صورت خود را پوشانده بود و از ميان انگشتانش قطرات خون بيرون ميزد ،  شاخه ها به چشمان  "عشق"  فرو رفته بودند و او نمي توانست جائي را ببيند ، او كور شده بود . "ديوانگي"  گفت : من چه كردم ؟ من چه كردم ؟  چگونه ميتوانم تو را درمان كنم ؟  "عشق" پاسخ داد: تو نميتواني مرا درمان كني اما اگر ميخواهي كاري بكني راهنماي من شو و اينگونه است كه از آن روز به بعد  "عشق"   كور است و "ديوانگي"  همواره كنار اوست .